Renault Scenic z automatem: ryzyko czy wygoda?

Dla kogo Renault Scenic z automatem ma sens, a dla kogo jest ryzykiem

Profil auta i typowego użytkownika

Renault Scenic to klasyczny rodzinny minivan: wysoka pozycja za kierownicą, sporo schowków, dobre wykorzystanie przestrzeni i komfortowe zawieszenie. Auto często wybierane przez rodziny z dwójką–trójką dzieci, osoby wożące starszych rodziców oraz kierowców, którzy chcą czegoś wygodniejszego niż kompakt, ale nie SUV-a.

Automatyczna skrzynia biegów w takim samochodzie kusi z kilku powodów. Po pierwsze – Scenic bywa typowym „wozem do wszystkiego”: od odwożenia dzieci do szkoły przez korki w mieście, po wakacyjne trasy z bagażem. Po drugie – grupa docelowa to często osoby, które nie szukają emocji z jazdy, tylko spokoju i wygody. Do tego dochodzą kwestie zdrowotne: bóle kolan, kręgosłupa czy po prostu zmęczenie codziennym wciskaniem sprzęgła w ruchu miejskim.

Z drugiej strony rodzinny minivan jest często kupowany przez osoby liczące dokładnie każdy koszt: spalanie, serwis, części. Używany Scenic z automatem potrafi być kusząco tani – ale właśnie tu zaczyna się pytanie: czy ta oszczędność na starcie nie odbije się później w warsztacie?

Kiedy automat w Scenicu naprawdę pomaga

Automatyczna skrzynia biegów w Renault Scenicu sprawdza się szczególnie u kierowców, którzy:

• większość kilometrów robią w mieście, w korkach i na krótkich odcinkach,
• często manewrują na ciasnych parkingach pod blokiem lub w galerii handlowej,
• wożą dzieci, pasażerów, rozmawiają przez zestaw głośnomówiący – koncentrację wolą trzymać na otoczeniu niż na zmianie biegów,
• mają problemy ze stawami, kolanami, kręgosłupem lub po prostu nie lubią się „szarpać” ze sprzęgłem,
• preferują spokojny styl jazdy i nie oczekują sportowych wrażeń.

W warunkach miejskich automat odciąża kierowcę dokładnie tam, gdzie najbardziej dokucza manual: przy ciągłym ruszaniu i zatrzymywaniu, toczeniu się w korku po kilka metrów i manewrach przód–tył. Wysoka pozycja za kierownicą i dobre przeszklone nadwozie Scenica połączone z automatem dają zestaw bardzo przyjazny dla osób, które nie czują się pewnie za kierownicą lub po prostu nie lubią się męczyć.

Na trasie z kolei automat ułatwia wyprzedzanie: nie trzeba redukować biegu lewarkiem, skrzynia zrobi to sama, a silnik szybciej „wstanie” na odpowiednim zakresie obrotów. Przy dłuższej jeździe autostradą czy ekspresówką korzyścią jest niższe zmęczenie: ręka i noga nie pracują cały czas, można złapać bardziej zrelaksowaną pozycję.

Kiedy manualny Scenic może być rozsądniejszy

Manual może okazać się bezpieczniejszym wyborem dla kierowcy, który:

• robi bardzo duże przebiegi roczne, głównie w trasie,
• ma ograniczony budżet na ewentualne naprawy,
• planuje użytkować auto „do końca” bez dużych inwestycji,
• świadomie wybiera prostszą, tańszą w naprawach technikę.

Manualna skrzynia biegów w Scenicu jest zazwyczaj znacznie tańsza w obsłudze. Sprzęgło i dwumasa to też wydatek, ale rzadko zbliża się on poziomem do pełnej regeneracji automatu czy dwusprzęgłowej EDC. Jeśli zakup Scenica jest już „po bandzie” względem budżetu, dorzucanie sobie potencjalnie drogiej skrzyni automatycznej może być zwyczajnie nierozsądne.

Manual bywa też łatwiejszy do oceny podczas oględzin – większość kierowców rozpozna ślizgające się sprzęgło czy zgrzytające biegi. W automacie wiele problemów wychodzi dopiero po rozgrzaniu, intensywniejszej jeździe lub przy podpięciu komputera.

Komfort kontra tania jazda – dwa różne podejścia

Przy Renault Scenicu z automatem przydaje się szczera odpowiedź na pytanie: co jest priorytetem.

Jeśli celem jest tania jazda i maksymalne ograniczanie ryzyka kosztownych napraw, manualny Scenic będzie logiczniejszy. Nawet jeśli egzemplarz z automatem kosztuje mniej w ogłoszeniu, potencjalne koszty naprawy skrzyni mogą łatwo zniwelować tę „okazję”.

Jeżeli jednak priorytetem jest komfort i wygoda codziennego użytkowania, szczególnie w mieście i z rodziną na pokładzie, automat zaczyna mieć dużo sensu. W takim scenariuszu akceptujesz, że wygoda ma swoją cenę: większe ryzyko kosztowniejszych napraw, konieczność regularnej wymiany oleju w skrzyni, dokładniejsze oględziny przy zakupie.

Renault Scenic z automatem nie jest więc „z definicji ryzykiem” ani „z definicji wygodą”. To raczej świadomy kompromis: mniej pracy za kierownicą w zamian za potencjalnie wyższe koszty serwisu i potrzebę bardziej szczegółowej weryfikacji przed zakupem.

Jakie automatyczne skrzynie w Renault Scenic – przegląd generacji i rozwiązań

Scenic II, III i IV – co można spotkać na rynku wtórnym

Używany Renault Scenic z automatem na polskim rynku to w praktyce głównie trzy generacje:

• Scenic II – produkcja w przybliżeniu pierwsza połowa lat 2000, dużo diesli 1.9 dCi i benzyn 1.6/2.0,
• Scenic III – ok. końcówka lat 2000 do połowy dekady 2010, nowe jednostki 1.5 dCi, 1.6 dCi, benzyny 1.4 TCe / 1.6,
• Scenic IV – nowszy, zbliżony stylistyką do crossoverów, bardziej zaawansowane elektroniką, turbobenzyny i dopracowane diesle.

Grand Scenic to po prostu wydłużona wersja, z większym bagażnikiem i czasem dodatkowymi siedzeniami, ale z punktu widzenia skrzyni biegów układ jest podobny – ważniejsze są konkretne silniki i roczniki, nie długość nadwozia.

Typy automatycznych skrzyń w Scenicu

W kolejnych generacjach Scenica spotkasz kilka różnych rozwiązań automatycznych:

• Klasyczny automat hydrokinetyczny – skrzynie określane jako DP0/DP2/AL4, 4-biegowe, stosowane głównie w starszych benzynach i niektórych dieslach,
• Dwusprzęgłowa skrzynia EDC – nowocześniejsza konstrukcja, szybkie zmiany biegów, ale bardziej wrażliwa na eksploatację,
• Inne rozwiązania – w niektórych nowszych konstrukcjach Renault stosuje nietypowe układy napędowe (np. hybrydowe), jednak w typowym używanym Scenicu na polskim rynku dominuje klasyk + EDC.

Podstawowa różnica dla użytkownika: klasyczny automat z konwerterem jest zazwyczaj bardziej leniwy, zmienia biegi z wyczuwalnym ale miękkim przełożeniem, za to często wybacza więcej błędów eksploatacyjnych. EDC z kolei pracuje szybciej, bardziej „mechanicznie”, ale wymaga lepszego serwisu i ma swoje typowe słabości.

W jakich silnikach występują poszczególne skrzynie

Automatyczne skrzynie w Scenicu są ściśle powiązane z konkretnymi jednostkami napędowymi. Ogólnie można przyjąć, że:

• Starsze benzyny 1.6 / 2.0 – często łączone z 4-biegową skrzynią DP0/DP2/AL4,
• Starsze diesle 1.9 dCi – również występują w duecie z klasycznym automatem, choć mniej powszechnie niż benzyny,
• Młodsze diesle 1.5 dCi / 1.6 dCi – tu częściej pojawia się dwusprzęgłowa EDC (szczególnie w Scenicu III i IV),
• Nowe turbobenzyny – w części konfiguracji także ze skrzynią EDC.

Warto przy tym rozdzielić dwa tematy: typ silnika i typ skrzyni. Sam silnik może być trwały i udany (np. późne diesle 1.6 dCi), ale połączony z dwusprzęgłową EDC, która przy zaniedbaniach serwisowych generuje wysokie koszty. Z kolei 4-biegowe automaty w starych benzynach są technologicznie przestarzałe, ale przy regularnej wymianie oleju często dożywają wysokich przebiegów.

Typ skrzyni a historia serwisowa – co ma większe znaczenie

Różnice między DP0 a EDC są ważne, ale w praktyce większy wpływ na ryzyko zakupu ma konkretny stan skrzyni i to, jak była serwisowana. Egzemplarz z teoretycznie „gorszą” konstrukcyjnie skrzynią, ale z regularną wymianą oleju, łagodnym stylem jazdy i bez ciągnięcia ciężkich przyczep, potrafi być znacznie lepszym wyborem niż teoretycznie nowocześniejsza EDC „zagłodzona” na serwisie i katowana dynamicznymi startami spod świateł.

Przy wyborze używanego Scenica z automatem kluczowe pytania brzmią więc:

• czy olej w skrzyni był wymieniany, a nie tylko „uznawany za bezobsługowy”,
• czy są faktury/rachunki z warsztatu, a nie tylko wpis w książce,
• czy auto ma logiczny przebieg w stosunku do rocznika i historii użytkowania,
• czy skrzynia pracuje równo i poprawnie także na rozgrzanym oleju i po dłuższej jeździe.

Typ skrzyni daje pewne wskazówki co do typowych usterek, ale o realnym ryzyku decyduje konkretny egzemplarz i jego przeszłość.

Plusy Renault Scenica z automatem w codziennej eksploatacji

Komfort w mieście: korki, parkowanie, krótkie trasy

Scenic z automatem szczególnie pokazuje swoją przewagę w warunkach miejskich. Wysokie siedzenie i dobra widoczność ułatwiają obserwację otoczenia, a brak konieczności wciskania sprzęgła przy każdym ruszeniu zwyczajnie odciąża kierowcę. Dla wielu użytkowników różnica w zmęczeniu po tygodniu jazdy w korkach jest wyraźna.

Manewrowanie na parkingach staje się prostsze: zamiast „gaz–sprzęgło–hamulec–bieg wsteczny” działa się w trybie „D–R–hamulec”. Przy wolnych manewrach skrzynia sama utrzymuje powolne toczenie, a kierowca kontroluje prędkość wyłącznie pedałem hamulca. W połączeniu z czujnikami parkowania lub kamerą cofania łatwiej panować nad większym nadwoziem minivana.

Dla rodzin z małymi dziećmi to także kwestia bezpieczeństwa: jedno oko często ląduje na tym, co się dzieje z tyłu w fotelikach, a automat zmniejsza obciążenie poznawcze kierowcy. Mniej działania lewarkiem i pedałami oznacza większy zapas „uwagi” na otoczenie.

Wygoda na trasie: wyprzedzanie i długie odcinki

Na dłuższych trasach Renault Scenic z automatem sprawdza się głównie ze względu na niższe zmęczenie. Przy dynamicznym ruchu, częstych zmianach prędkości i konieczności wyprzedzania ciężarówek automat potrafi szybko zredukować bieg i utrzymać silnik w optymalnym zakresie.

Szczególnie w połączeniu z turbodieslem (np. 1.5 dCi, 1.6 dCi) skrzynia EDC potrafi utrzymywać korzystne obroty przy niedużym zużyciu paliwa. Wyprzedzanie nie wymaga wcześniejszego przygotowania i redukowania biegów ręką – wystarczy mocniej wcisnąć gaz, a elektronika sama dobierze przełożenie.

Na autostradzie lub drodze ekspresowej kluczowy staje się brak ciągłej konieczności wachlowania biegami w korkach, na bramkach czy przy zwalnianiu za wolniejszymi autami. Mniej pracy za kierownicą to mniej bólu nóg, rąk i pleców po kilku godzinach jazdy.

Scenic automat kontra kompaktowe kombi z manualem

Porównując Renault Scenica z automatem do typowego kompaktowego kombi z manualną skrzynią, w praktyce wychodzą na wierzch trzy różnice:

• pozycja za kierownicą – w Scenicu siedzi się wyżej i wygodniej, co razem z automatem daje bardziej „kanapowy” charakter jazdy,
• łatwość manewrowania – większa bryła Scenica jest łatwiej „ogarnięta” dzięki widoczności i automatowi, podczas gdy niższe kombi z manualem wymaga częstszej pracy sprzęgłem na parkowaniu,
• wrażenie przestrzeni – rodziny często lepiej czują się w minivanie, bo łatwiej rozmieścić bagaże, foteliki, torby, skutecznie wykorzystując przestrzeń.

Automat powoduje, że Scenic staje się bardziej „rodzinnym autobusem” niż zwykłym autem – kierowca mniej „obsługuje mechanikę”, a bardziej zarządza podróżą. W praktyce przekłada się to na spokojniejszą atmosferę jazdy.

Codzienne drobiazgi, które robią różnicę

Automat w Scenicu pomaga też w typowych, mało efektownych, ale częstych sytuacjach:

• ruszanie pod górkę bez stresu, że auto zgaśnie lub stoczy się w tył,

Automat a zmęczenie kierowcy w dłuższej perspektywie

Różnica między Scenikiem z automatem a manualem jest szczególnie odczuwalna po kilku miesiącach intensywnej eksploatacji. Kto codziennie pokonuje te same kilometry przez zatłoczone miasto, zaczyna fizycznie odczuwać ciągłe wciskanie sprzęgła. Automat „rozkłada” tę pracę na maszynę – kierowca po pracy ma więcej energii, nie boli go lewe kolano, a jazda przestaje być przedłużeniem dnia w biurze.

Przy okazjonalnych wyjazdach różnica jest mniejsza, ale przy pracy w terenie (przedstawiciele handlowi, serwisanci) czy dowożeniu dzieci i zakupów kilka razy dziennie, Scenic z automatem zwyczajnie ułatwia życie. To nie jest luksus w sensie prestiżu, raczej praktyczna poprawa komfortu użytkownika.



Ryzyka i słabe punkty – awaryjność automatów w Renault Scenic

Typowe problemy klasycznych automatów DP0/DP2/AL4

Starsze, 4-biegowe automaty DP0/DP2/AL4 mają swoją listę klasycznych bolączek. W wielu przypadkach przyczyną nie jest sama konstrukcja, tylko eksploatacja zgodnie z mitem o „bezobsługowej” skrzyni. Olej nikt nie wymieniał, bo „tak napisali w instrukcji”. Efekt po kilkunastu latach bywa przewidywalny.

Najczęściej spotykane objawy zużycia to:

• szarpanie przy ruszaniu lub zmianie z 1. na 2. bieg,
• opóźnione wchodzenie biegu wstecznego,
• jazda w trybie awaryjnym (tylko 3. bieg), często z kontrolką „service” na desce,
• wycieki oleju ze skrzyni i zanieczyszczony olej o zapachu spalenizny.

Często da się uratować taką skrzynię „miękkim” remontem (wymiana elektrozaworów, czyszczenie, wymiana oleju), ale jeśli szkody są duże, wchodzi w grę poważniejszy i droższy remont. Z punktu widzenia kupującego starszego Scenica ważne jest, by:

• sprawdzić pracę skrzyni na zimno i na ciepło,
• pojechać na dłuższy odcinek testowy, a nie tylko osiedlową rundkę,
• obejrzeć, czy pod autem i na łączeniu skrzyni z silnikiem nie ma wycieków,
• poszukać w dokumentach realnej historii wymian oleju ATF.

Jeśli automat DP0/DP2/AL4 działa równo, biegi wchodzą płynnie, a w dokumentach widać regularny serwis, ryzyko można uznać za umiarkowane. Kłopotem są egzemplarze z objawami szarpania, ale „okazyjnie tanie”. Taka okazja często szybko zamienia się w fakturę na kilka tysięcy złotych.

Typowe usterki dwusprzęgłowej skrzyni EDC

Dwusprzęgłowa EDC to bardziej zaawansowana konstrukcja, a więc i potencjalnie bardziej kosztowna w razie poważnego zużycia. Z punktu widzenia użytkownika jej największe plusy (szybkie zmiany biegów, dobre spalanie) są równocześnie źródłem dodatkowego obciążenia podzespołów.

Najczęściej pojawiają się problemy z:

• pakietem sprzęgieł (zużycie okładzin podobne do manuala, ale wymiana z reguły droższa),
• mechatroniką – sterownik skrzyni, który odpowiada za zmianę biegów,
• zaworami i elektrozaworami w bloku hydraulicznym,
• przegrzewaniem się skrzyni przy katowaniu w mieście lub ciągnięciu przyczep.

Objawy, na które lepiej zareagować już na etapie oględzin auta:

• szarpnięcia przy ruszaniu i przy zmianie z 1. na 2. bieg,
• dziwne „zawahania” przy redukcji, np. podczas wyprzedzania,
• komunikaty o przegrzewaniu skrzyni lub błędach skrzyni na desce,
• głośne, metaliczne odgłosy z okolic skrzyni przy ruszaniu.

W Scenicu z EDC bardzo mocno widać różnicę między autem jeżdżonym głównie w trasie a egzemplarzem katowanym w miejskich korkach. Ten pierwszy przy 200 tys. km potrafi nadal pracować kulturalnie, ten drugi przy 130 tys. km może już się domagać grubszego serwisu.

Silnik + skrzynia – zestawy bardziej i mniej udane

Ryzyko awarii automatu trzeba rozpatrywać nie tylko przez pryzmat samej konstrukcji, ale też w parze z konkretnym silnikiem. Kilka przykładowych układów w Scenicu, patrząc typowo oczami użytkowników i mechaników:

• Starsze benzyny 1.6 z DP0/DP2 – proste, niezbyt żwawe, ale przy sensownym serwisie skrzyni i bez LPG „na drucie” często jeżdżą długo. Ryzyko umiarkowane, minus to przestarzałe osiągi i spalanie.
• 1.9 dCi z automatem – sam silnik bywa kapryśny, gdy ktoś zaniedbał wymiany oleju i filtra paliwa. Do tego dokładamy stary automat i robi się układ o podwyższonym ryzyku, szczególnie przy dużych przebiegach.
• 1.5 dCi + EDC – diesle 1.5 dCi w nowszych rocznikach są zdecydowanie bardziej dopracowane niż pierwsze serie, a EDC zwykle daje przyzwoitą trwałość przy spokojnej jeździe i wymianach oleju. Dla kierowcy z dominującą trasą – często sensowny kompromis.
• 1.6 dCi + EDC – bardzo przyjemny zestaw do jazdy, moment obrotowy dobrze dogaduje się z dwusprzęgłówką. Ale jeżeli styl jazdy to ciągłe „gaz w podłogę” i holowanie przyczep, skrzynia może szybciej prosić o interwencję.

Im mocniejszy silnik lub bardziej dynamiczny styl jazdy, tym wyższe obciążenie skrzyni. W Scenicu to wyraźnie czuć przy szybkiej jeździe autostradowej z pełnym obciążeniem – w dwusprzęgłówkach sprzęgła dostają wtedy mocno „w kość”.

Eksploatacja, która zabija automaty w Scenicach

W wielu przypadkach scenariusz awarii bywa podobny: właściciel wierzy w „bezobsługową” skrzynię, jeździ głównie po mieście, często rusza dynamicznie, nie dba o rozgrzewanie auta. Po kilku latach pojawiają się pierwsze szarpnięcia, potem tryb awaryjny i laweta.

Najbardziej niszczące na dłuższą metę są:

• ciągłe krótkie odcinki z zimnym olejem w skrzyni,
• agresywne przyspieszanie spod świateł, szczególnie na zimno,
• holowanie przyczep lub jeżdżenie „pod korek” z dużą prędkością,
• zupełny brak wymiany oleju, bo „nikt jeszcze nie wymieniał i jeździ”.

Porównując dwa identyczne egzemplarze Scenica – jeden po spokojnym kierowcy, drugi po użytkowniku „start-stop rajdowym” – skrzynie mogą być w zupełnie innym stanie mimo podobnego przebiegu. To jeden z powodów, dla których przy automacie sama liczba kilometrów ma mniejsze znaczenie niż styl jazdy i serwis.

Koszty serwisu i napraw – ile naprawdę kosztuje „wygoda” automatu w Scenicu

Wymiany oleju i serwis bieżący

Podstawowy koszt posiadania automatu to regularne wymiany oleju w skrzyni. Producenci często nie przewidzieli ich w oficjalnym harmonogramie, ale warsztaty specjalizujące się w automatach rekomendują interwał 50–60 tys. km, czasem rzadziej przy spokojnej trasowej eksploatacji.

W praktyce oznacza to wydatek rzędu kilkuset złotych za jedną wymianę (w zależności od typu skrzyni i ilości oleju). Przy zakupie używanego Scenica zwykle opłaca się od razu założyć w budżecie:

• pełną wymianę oleju w skrzyni (nie tylko częściową),
• wraz z filtrem, jeśli jest wymienny z zewnątrz,
• przegląd pod kątem wycieków i ewentualnej korekty poziomu.

Jeżeli poprzedni właściciel ma faktury potwierdzające takie zabiegi, obniża to ryzyko. Brak jakichkolwiek dokumentów i deklaracja „wszystko robiłem, ale faktur nie mam” w przypadku automatu powinna zapalić lampkę ostrzegawczą wyżej niż przy manualu.

Miękki remont vs. pełna regeneracja skrzyni

Kiedy automat zaczyna szarpać, nie zawsze oznacza to od razu pełen remont. Czasami wystarczy:

• wymienić elektrozawory,
• wyczyścić zawór sterujący i blok hydrauliczny,
• wymienić olej i filtr,
• przeprowadzić adaptację skrzyni testerem.

Takie działania są znacznie tańsze niż rozbieranie całej skrzyni. Jeżeli jednak jazda na uszkodzonym automacie trwała miesiącami, cierpią tarczki sprzęgieł, pompa oleju, łożyska. Wtedy potrzebny jest pełny remont lub wymiana na skrzynię po regeneracji.

Koszt takiej operacji potrafi przekroczyć wartość całego starego Scenica II, dlatego w tej generacji wielu właścicieli po awarii decyduje się na sprzedaż auta „jak stoi”. Dla kupującego oznacza to dużą czujność: bardzo tanie egzemplarze z automatem zwykle nie są okazją, tylko efektem konieczności kosztownej naprawy.

Koszty EDC – sprzęgła, mechatronika i osprzęt

W dwusprzęgłowej EDC najczęściej w koszty może wejść wymiana:

• pakietu sprzęgieł (wraz z dociskiem),
• mechatroniki lub jej naprawy,
• oleju i filtrów przy okazji większej ingerencji.

Gdy porówna się rachunek za wymianę sprzęgła w klasycznym manualu z naprawą pakietu w EDC, automat zawsze wyjdzie drożej. Nie jest to poziom cen skrzyń z aut premium, ale też nie kategoria „tania w naprawie jak w starym kompakcie”. Dużo zależy od tego, czy na rynku są dostępne dobre jakościowo części zamienne i czy skrzynia jest popularna wśród warsztatów.

Plusem EDC jest to, że wielu niezależnych specjalistów zdążyło już poznać te skrzynie, więc nie zawsze skazani jesteśmy na ASO. Minusem – pewne elementy są trudniej dostępne, a pełna regeneracja mechatroniki nie każdy warsztat wykonuje na odpowiednim poziomie, co potrafi skutkować powrotem problemów.

Ubezpieczenie, gwarancje i „pakiety serwisowe”

Przy nowszych Scenicach IV z automatem część komisów i dealerów oferuje rozszerzone gwarancje obejmujące skrzynię biegów. Taki dodatek może mieć sens, o ile:

• obejmuje realnie skrzynię automatyczną (a nie tylko „obudowę” i kilka drobnych elementów),
• nie ma absurdalnego limitu kwotowego, po którym resztę i tak dopłaca klient,
• warunki wyłączeń nie sprawiają, że każdą awarię można uznać za „eksploatację”.

W niektórych przypadkach lepszą strategią jest odłożenie na własny fundusz serwisowy kwoty równowartości takiej gwarancji i trzymanie jej jako rezerwy na naprawę automatu. Wybór między gwarancją a „samofinansowaniem” to bardziej kwestia psychologii i podejścia do ryzyka niż twardej kalkulacji.

Automat vs. manual – porównanie kosztów w dłuższej perspektywie

Jeśli zestawi się dwa takie same Sceniki – jeden z manualem, drugi z automatem – różnice w kosztach po kilku latach eksploatacji zwykle wyglądają następująco:

• automat wymaga droższych przeglądów skrzyni (olej ATF, potencjalnie adaptacje),
• manual ma tańsze sprzęgło i prostszy mechanizm, ale przy agresywnej jeździe z kolei szybciej zużywa się dwumasa,
• automat może nieznacznie podnieść spalanie (choć dwusprzęgłówka EDC często to niweluje),
• w razie poważnej awarii automat generuje zdecydowanie wyższe jednorazowe koszty.

Dla kogoś, kto wymienia auto co 2–3 lata i kupuje nowsze roczniki, automat w Scenicu nie musi być dużo droższy w całym cyklu użytkowania – szczególnie jeśli poprzedni właściciel poniósł już największe koszty. Dla kogoś, kto planuje „jeździć do końca”, ryzyko dużej naprawy skrzyni w pewnym momencie jest dużo bardziej realne niż przy manualu.

Renault Scenic z automatem – porównanie z konkurencją (Touran, C-Max, Zafira i inni)

Volkswagen Touran – DSG kontra EDC

Touran jest jednym z najczęściej zestawianych rywali Scenica. W wersjach z automatem najczęściej występuje ze skrzynią DSG (różne generacje). Pod względem idei to ten sam typ rozwiązania co EDC – dwusprzęgłowy automat, który ma łączyć szybkość manuala z wygodą automatu.

W praktyce obie skrzynie mają podobne zalety: szybkie zmiany biegów, dobre spalanie, przyjemne reakcje na gaz. Różnice pojawiają się w:

• dostępności części i skali rynku – DSG jest bardzo popularne, co daje szeroki wybór warsztatów, ale też duże wahania jakości usług,

Ford C-Max – klasyczny automat i Powershift

W C-Maksie spotyka się dwa główne rozwiązania automatyczne: klasyczny hydrokinetyk (w starszych rocznikach i słabszych benzynach) oraz dwusprzęgłowy Powershift (głównie w mocniejszych dieslach i nowszych generacjach). Pod względem koncepcji C-Max z automatem jest więc połączeniem podejścia znanego ze Scenica (EDC) i bardziej tradycyjnego automatu.

Na tle Scenica różnice wyglądają następująco:

• komfort i charakter pracy – klasyczne automaty Forda zmieniają biegi płynniej niż EDC, ale robią to wolniej; Powershift jest już zdecydowanie bliżej EDC/DSG pod względem szybkości reakcji,
• awaryjność – Powershift ma podobne problemy jak inne dwusprzęgłówki: zużycie pakietu sprzęgieł, kłopoty z mechatroniką, szarpanie przy ruszaniu; klasyczne automaty bywają odporniejsze na błędy użytkownika, choć zużyty olej też potrafi je zabić,
• dostępność serwisu – w Polsce z automatem Forda poradzi sobie wiele warsztatów, ale specjalistów od Powershiftów jest mniej niż od DSG; z EDC w Scenicu sytuacja jest podobna – trzeba szukać kogoś, kto robił takie skrzynie regularnie, nie incydentalnie.

Przykładowo, kierowca przesiadający się z manuala do C-Maxa z klasycznym automatem odczuje większą miękkość niż w Scenicu z EDC, ale też nieco większą stratę osiągów. Z kolei C-Max z Powershiftem daje wrażenia bardzo zbliżone do Scenica IV z EDC – szybkie, czasem wręcz nerwowe zmiany biegów i oszczędność paliwa przy spokojnej jeździe.

Przy wyborze między C-Maxem a Scenicem automaty zwykle przegrywa ten egzemplarz, który ma gorzej udokumentowaną historię serwisową skrzyni. Technicznie oba rozwiązania są podobnie skomplikowane i przy podobnym stylu jazdy potrafią generować zbliżone koszty napraw.

Opel Zafira – klasyczny automat, ale też wpadki

Zafira w większości odmian automatycznych korzysta z klasycznych przekładni hydrokinetycznych. W teorii to powinno oznaczać wyższą trwałość niż w dwusprzęgłowej EDC Scenica. W praktyce bywa różnie – znaczenie ma konkretna generacja i wersja silnikowa.

Na tle Scenica automat w Zafirze można opisać tak:

• trwałość – dobrze serwisowane klasyczne automaty Opla potrafią wytrzymać wysokie przebiegi, jeśli olej nie był traktowany jako „wieczny”; przy braku serwisu pojawiają się przegrzewanie, szarpania i uślizg przy zmianach biegów,
• kultura jazdy – start z miejsca i manewrowanie na parkingu są bardzo płynne, bez typowego dla dwusprzęgłówek „półsprzęgła”; za to reakcja na kickdown bywa ospała w porównaniu z EDC, szczególnie przy słabszych silnikach,
• koszty – remont klasycznego automatu Zafiry to zwykle podobny poziom cen co regeneracja DP0/DP2 w starszych Scenicach; EDC potrafi być droższe, zwłaszcza gdy w grę wchodzi mechatronika.

Kierowca nastawiony na spokojne tempo i dużo jazdy miejskiej może w Zafirze bardziej docenić miękkość klasycznego automatu niż zwinność EDC w Scenicu. Z kolei ktoś, kto często jeździ autostradą z pełnym obciążeniem, szybciej polubi dwusprzęgłówkę Renault za jej lepszą dynamikę i niższe spalanie.

Inni rywale: C4 Picasso, Mazda 5, Verso

W segmencie rodzinnych vanów i minivanów jest też kilka mniej oczywistych alternatyw dla Scenica, które różnią się podejściem do automatu:

• Citroën C4 Picasso – długo borykał się z automatami zrobotyzowanymi (EGS/ETG), które pod względem komfortu odstają od EDC; nowsze generacje z klasycznym automatem wypadają już dużo lepiej, ale wciąż nie dają tak szybkiej reakcji jak dwusprzęgłówka Renault,
• Mazda 5 – stawia na klasyczne automaty o raczej dobrej opinii pod względem trwałości; technicznie prościej i często dłużej bezawaryjnie niż w EDC, lecz spalanie i osiągi są mniej konkurencyjne,
• Toyota Verso – w benzynach często występuje przekładnia CVT lub klasyczny automat; CVT zapewnia płynność, ale jej charakter „wyjącego” silnika przy przyspieszaniu nie każdemu odpowiada, mimo że jest to rozwiązanie dość trwałe przy regularnym serwisie.

Na tle tych konkurentów Scenic z EDC plasuje się gdzieś pośrodku: daje lepszą dynamikę i ekonomię niż większość klasycznych automatów, ale nie jest tak „pancerny” jak najprostsze konstrukcje z Mazdy czy starszych Toyot. Z kolei w porównaniu z zrobotyzowanymi skrzyniami PSA jest znacznie przyjemniejszy w prowadzeniu, ale też bardziej skomplikowany.

Scenic a rywale – dla kogo który automat będzie rozsądniejszy

Jeżeli zestawi się Renault Scenica z typowymi konkurentami, wybór automatu bardzo mocno zależy od profilu użytkownika. Kilka powtarzających się schematów:

• miasto i krótkie trasy – klasyczny automat (Zafira, część C-Maxów, Mazda 5) znosi lepiej ciągłe ruszanie niż dwusprzęgłówka; Scenic z EDC sprawdzi się tu, ale będzie bardziej wrażliwy na styl jazdy (ciągłe „gaz–hamulec” skraca życie sprzęgieł),
• trasy, autostrady, wakacyjne wyjazdy – Scenic z EDC i Touran z DSG wygrywają dynamiką oraz spalaniem; przy jednostajnej prędkości dwusprzęgłówka jest w swoim żywiole, a różnice w komforcie względem klasycznego automatu stają się mniejsze,
• jazda z przyczepą lub pełnym obciążeniem – mocniejszy diesel + klasyczny automat w wielu konkurentach (Zafira, niektóre Toyoty) bywa bezpieczniejszy, jeśli właściciel nie dba obsesyjnie o serwis; EDC wymaga tu bardzo rozsądnego korzystania z mocy i regularnej wymiany oleju,
• trzymanie auta przez wiele lat – proste hydrokinetyki, przy wymianie oleju co kilkadziesiąt tysięcy kilometrów, zwykle lepiej znoszą starzenie niż złożone dwusprzęgłówki; Scenic z EDC staje się wtedy opcją dla tych, którzy akceptują potencjalnie wyższy koszt, ale chcą nowocześniejszej pracy skrzyni.

W praktyce rodzina szukająca maksymalnej wygody i prostoty obsługi częściej będzie zadowolona z klasycznego automatu u konkurencji, szczególnie gdy roczne przebiegi są niewielkie. Z kolei osoba, która dużo jeździ w trasie i ceni żwawą reakcję na gaz, częściej wybierze Scenica lub Tourana z dwusprzęgłówką – świadomie akceptując wyższy poziom skomplikowania technicznego.

Różnica między Scenicem a rywalami rzadko polega wyłącznie na samej skrzyni. EDC nabiera sensu, gdy ktoś lubi bardziej „samochodowe” prowadzenie i chce, by minivan zachowywał się na drodze dynamiczniej niż stereotypowy rodzinny bus. Jeśli priorytetem jest tylko spokojne przemieszczanie się i minimalizowanie ryzyka, klasyczny automat w konkurencyjnych modelach może być rozsądniejszym kompromisem.